manemint

ผมไปเป็นทหารมา2ปี ผมเป็นทหารอากาศ กองพันอากาศโยธินรุ่น49/2 สิ่งที่ผมจะบันทึกต่อไปนี้คือสิ่งที่ผมกลัวจะลืมในวันข้างหน้าที่จะแก่ตัวไป

    วันแรกที่เข้ารับราชการผมจำได้ดี แม่ผม(อันที่จริงคือป้าที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก) มาส่งที่ศาลากลางจังหวัดนนทบุรี ผมเห็นแม่ร้องไห้ให้ผม  ผมเพิ่งรู้ว่าแม่เองก็เป็นห่วงผมมาก ทั้งๆที่ผมก็เป็นภาระให้ท่านมาตั้งแต่เล็กผมไม่เคยลืมน้ำตาของท่านในตอนนั้น เวลาประมาณ10.00น ผมขึ้นรถบัสทหาร ผมมองมาจากหน้าต่าง  ภาพที่ผมเห็นคือ ภาพคนที่ครอบครัวยืนมองผม เหมือนmvในมิวสิควีดีจนลับสายตา

                รถมาจอดที่กรมต่อสู้อากาศยานทหารอากาศ เรามาที่นี่เพื่อแบ่งคนประมาณ400คนว่าจะไปอยู่กรมไหน มีต.อ.  พัน.1 พัน2.ผมเจอเพื่อนคนนึงที่เคยเรียนที่เดียวกันตอนสมัยมัธยม เราคุยกันว่าขอให้ได้ไปอยู่ที่กรมเดียวกันมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน ผลปรากฎว่า เพื่อนผมได้ไปอยู่ ตอ  ส่วนตัวผมอยู่ พัน.2  เรามองกันตาปลิบๆ ได้แต่บอกกันว่า โชคดีนะ หลังจากนั้นผมก็ถุกจับแยกมาอยู่รวมกับพวกที่จะไปพัน2ด้วยกันเพิ่อรอรถมารับเข้ากรมที่ตัวเองสังกัด ส่วนพวก ตอ นั้น ขึ้นโรงนอนไปแล้ว

                จำได้ว่ารอไม่นานรถก็มา  วิชาทหารแรกที่เราได้ฝึกคือ การนับ เวลาเราขึ้นรถเราต้องก็นับเสียงดังๆเพื่อเป็นการเช็คจำนวน วันนั้นผมตะโกนดังมากจนพวกที่ขึ้นรถไปแล้วหันมามอง(อันนี้ไม่รู้ว่าพวกมันเขม่นหรือตกใจ) เมื่อขึ้นจนคบรถก็ออกเดินทาง  จำได้ลางๆว่ามีครูฝึกขึ้นมาด้วย2คน แต่ตอนนนั้นยังไม่รู้ว่าชื่ออะไร(เอาไว้บอกทีหลัง) เค้าพยายามบอกเราว่า “ไม่เป็นไรนะน้องๆ  อยู่กันสบายๆแบบพี่ๆน้องๆ” ผมก็ฟัง แต่สมาธิไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ในสมองก็พยายามนึกว่าเราจะต้องไปเจออะไรบ้างคิดแล้วก็ท้อ บอกตรงๆว่า อยากกลับบ้านมาก คิดเพลินๆแป๊ปเดียวมาถึงพัน2

                เมื่อมาถึงกรมแวปแรกที่ผมเห็นกรม ผมเกิดความคิดในใจทันที นี่มันกรมทหารหรือว่าคุกวะ กำแพงขาวล้อมรอบ มีคูน้ำล้อมอีกชั้น บรรยากาศชวนอึดอัด พวกเราโดนไล่ลงจากรถ จากนั้นก็ไปเช็ดชื่อที่ใต้ถุนกองพัน เพื่อรับของใช้ในชีวิตการเป็นทหาร พวกาเราได้  เสื้อคอวี2ตัว รองเท้าผ้าใบสีดำ1คู่ ถุงเท้า2คู่ เข็มขัดกรม1เส้น กางเกงใน3ตัว ไม้แขวน2อัน สบู่1ก้อน แปรงสัฟัน1อัน ยาสีฟันหลอดเล็กๆ1หลอด (จริงอย่างที่ว่าเป็นทหารมาแต่ตัวก็ได้)  จากนั้นบรรดารุ่นพี่ที่เป็นครูฝึกก็พาเราขึ้นเรือนนนอน บนเรือนนอนผมได้รู้จักกับคู่ซี้ผมในเวลาต่อมาเรานอนเตียงข้างกัน มันชื่ออ้อมครับ ไอ้อ้อทเป็นคนร่างกายบึกบึนมาตราฐานชายไทย อัธยาศัยดี ผมจึงเข้ากับมันได้ง่าย ที่นอนของเรานั้นอยู่ติดหน้าต่าง ถ้ามองออกไปจะเห็นต้นหูกวางใหญ่  ที่ตอนหลังครูฝึกมาเล่าให้ฟังว่า เคยมีพลทหารผูกคอตาย(ไม่รู้อำหรือเปล่า)     สิ่งแรกที่เราได้ทำบนโลงนอนคือาการกจัดของในตู้ที่อยู่ใต้เตียงของเราเป็นตู้เล็กที่พอเก็บของใช้ที่จำเป็นได้ พวกเราต้องเก็บให้เป็นระเบียบ มุ้งเอาไว้ชั้นบน เสื้อผ้าทหารเอาไว้ชั้นล่างขันแปรงเอาไว้ข้างๆเสื้อผ้า  จากนั้นครูฝึกก็ไล่ให้เรากางมุ้งตั้งแต่บ่าย2 (มั่งนะถ้าจำไม่ผิด) พอพวกเรากางเสร็จครูฝึกก็ให้พวกเราไปรอที่สนามฝึก สนามฝึกตั้งอยู่หน้าตึกกองพัน กว้างประมาณสนามฟุตบอล พวกเรามายืนยุกหยิกตากแดดรอ เพื่อพบกับผู้พันและผู้กอง พัน2.